Cafe Clement
★ 4.7 · 25 reviews Londen Geopend 18 juni 2026
Nick Jones' nieuwe brasserie, met een ex-River Cafe-chef in de keuken
's Ochtends koffie en gebak, tegen lunchtijd een volwaardig menu, en een keuken onder leiding van een chef die overkwam van The River Cafe. Cafe Clement is de brasserie op de begane grond van het St Clement, het hotel van Nick Jones, die dertig jaar Soho House runde voordat hij in 2022 vertrok.
Temple Place is een rustige straat tussen de Strand en de rivier, vol advocatenkantoren en met weinig restaurants. Dat maakt dit de hoek van het hotel die bedoeld is voor mensen die niet boven slapen.
Wat gasten zeggen
Reviews van Google-
Christine Kim 825 reviews · Local Guide · vertaald 7 augustus 2026
We kwamen in het weekend lunchen en genoten van de sfeer. Het eten was prima maar niets om te onthouden. Met zijn tweeën deelden we de zeebaarscarpaccio (vers), auberginecaponata (die was oké, maar had weinig pit) en de kreeftenomelet (interessante smaak). Ik zou terugkomen voor een drankje maar niet per se om te eten.
-
Mila Dolman 7 reviews · vertaald 15 juli 2026
Je zou een restaurant nooit moeten kiezen omdat de eigenaren beroemd zijn. Wat wij dus, uiteraard, precies deden. Gewapend met lovende recensies, een indrukwekkende culinaire stamboom en twee nietsvermoedende gasten uit het buitenland marcheerden we Café Clement binnen in de verwachting van een openbaring. Op zijn minst een lunch om te onthouden. We kregen… een interessant verhaal. De steak tartare was oprecht heerlijk, theatraal geserveerd op het bot. Vers, mooi op smaak, en misschien wel het beste wat we bestelden. De oesters waren ook uitstekend, al zou het nogal alarmerend zijn geweest als dat in een restaurant van dit kaliber niet zo was. Aangename verrassing: ze waren ook redelijk geprijsd. De Bellini was onverwacht gul. Hij kwam bijna komisch overdreven groot aan, alsof iemand een elegante Venetiaanse cocktail met een klein aquarium had verward. Het zag er ietwat belachelijk uit, maar na de eerste slok was ik vreemd genoeg dankbaar voor het teveel. Soms is meer echt meer. Toen kwamen de hoofdgerechten. De eend was heel behoorlijk. Niet levensveranderend, maar je kunt er met plezier een avond mee doorbrengen. De lamsribben waren ook prima. De beroemde lamskotelet echter, die volgens de recensies gewoon besteld moest worden, verdient een eigen hoofdstuk. Hij arriveerde alleen. Heldhaftig alleen. Eén prachtige kotelet precies in het midden van een enorm wit bord, met absoluut niets erbij. Geen kruiden. Geen groente. Zelfs geen decoratief blaadje dat doet alsof het ergens toe dient. Mijn oma zou in tranen zijn uitgebarsten bij zo'n culinaire eenzaamheid. Eerlijk is eerlijk, het was een knappe kotelet. Dik. Sappig. Veelbelovend. En toen kwam het zout. Niet een licht enthousiaste kruiding. Niet de chef heeft een zware hand. Dit was een volledige aanval. Ik bleef happen nemen, overtuigd dat het zout misschien per ongeluk op één ongelukkige kant was geland. Geen enkele professionele keuken kan toch een hele kotelet zo agressief zouten. Helaas, het bleek een zorgvuldig geplande operatie. Elke hap smaakte alsof de Middellandse Zee tot poeder was ingekookt en liefdevol in het vlees was gewreven. Tot eer van het restaurant: ze vervingen hem vrijwel meteen. De vervanging was rauw. Op dat punt gaf ik me over. Ik vulde de emotionele leegte met patat (was dit echt waarom ik naar een van de modieuze eetzalen van Londen kwam?) en de linzenvinaigrette, die charmant fris en onverwacht heerlijk bleek. Het hazelnootijs was ook prima. En dat vat het hele restaurant misschien wel samen. Alles is… prima. Niets is slecht. Meerdere dingen zijn echt goed. Maar bijna niets heeft die ongrijpbare laatste aanraking, die laatste zwier die vakmanschap verandert in opwinding. Het culinaire equivalent van de clou niet vergeten. Wat het interieur betreft bleef ik wachten tot er iets zou gebeuren. De witte muren voelen vreemd leeg in een stad die overloopt van buitengewone kunst. Ergens in Londen moet toch een schilderij op zoek zijn naar werk. De bloemstukken in de hotellobby maakten meer indruk dan de eetzaal zelf. Eén heerlijke verrassing wachtte buiten de toiletten: een derde deur met simpelweg het label Gender Neutral. Beschaving wordt tenslotte vaak niet gemeten aan grootse gebaren, maar aan stille daden van consideratie. Het was een attent detail, en ik waardeerde het oprecht. Zou ik terugkomen? Misschien. Maar de volgende keer bestel ik de tartare, de oesters en een royale portie optimisme. De kotelet heeft me al genoeg gekost. Sorry, ik ben vergeten foto's te maken omdat we zo aan het praten waren.
-
Ana 14 reviews · Local Guide · vertaald 13 juli 2026
Een van de nieuwste culinaire pareltjes van Londen. Ik heb hier vroeg gegeten met mijn familie, en we begonnen met oesters, de beste die ik ooit heb gehad, samen met de tomaten en ansjovissalade en de ravioli. Als hoofdgerecht bestelden we de pappardelle met Zwitserse cantharellen, gespatchcockte kip, de visstoof van de kust van Dorset, aardappelpuree en een groene salade. Alles wat we probeerden was fantastisch. En niet in de laatste plaats: de desserts stelden niet teleur, de chocoladesoufflé en de citroenmeringue waren de perfecte afsluiter van een uitzonderlijke maaltijd. Het personeel was ongelooflijk warm, attent en gastvrij. Complimenten aan het hele team!
-
Angela Hackett 2 reviews · vertaald 7 juli 2026
Heerlijke lunch, we waren met zijn vieren en we namen allemaal drie gangen, elk bord was een succes. Fijne sfeer en betrokken personeel. Een speciale vermelding voor onze heerlijke ober Tom. Ik kom terug zodra we weer een tafel kunnen boeken.
-
John Mooren 91 reviews · Local Guide · vertaald 30 juni 2026
Fantastische vibe, uitstekende bediening, lekker eten. Dol op de zeebaarscarpaccio en de lamskoteletjes. De gebraden eend zag er ook om van te watertanden uit. Dit wordt een van de bepalende restaurants van Londen.
Anderen bezochten ook
Bedankt!
Bedankt, we kijken ernaar.







