Milia
★ 4.7 · 61 reviews Jeruzalem Geopend juli 2025
Fine dining op de oude plek van haar oma
Chef Oshi Basson leerde het vak bij Catit, Dalal en de King David, met stages in Frankrijk en Italië. Voor haar eigen zaak koos ze de Derech Beit Lechem in Baka, dezelfde straat waar haar oma 35 jaar lang Etzel Rachel runde, samen met Bassons moeder en tante.
Milia is koosjere zuivel-finedining gebouwd op vis, groenten en fermentatie. Het zuurdesembrood komt uit eigen oven, de pasta wordt vers gerold en de kaas op locatie gemaakt. Bestel de gerookte forellenbuik met barbecue van geroosterde tomaat, de zeeworst met bouillabaisse, of de zwarte spinazieravioli.
Wat gasten zeggen
Reviews van Google-
Yonathan Guttel 78 reviews · Local Guide · vertaald 29 mei 2026
Uniek eten, superlekker, vers en bijzonder, echt een aanrader.
-
Jacob Feinspan 20 reviews · Local Guide · vertaald 17 februari 2026
Het eten was ongelooflijk. Een van de beste maaltijden die ik me kan herinneren. Het brood is misschien het beste dat ik ooit heb gehad, en het wortelgerecht, de zeebaars en de tonijn als hoofdgerecht waren echte hoogtepunten.
-
Jack Djemal 379 reviews · Local Guide · vertaald 18 december 2025
Een klein en intiem zuivel en visrestaurant, met uitstekende en attente service van de eigenaar. De gerechten zijn origineel, ongelooflijk creatief en interessant. En superlekker. Wel wat aan de prijzige kant. Zeer aan te raden
-
Chava LeVine 65 reviews · Local Guide · vertaald 7 november 2025
Amaia is goed. Wat kwaliteit van het eten betreft kan het zich meten met 1868. Amaia heeft echter nog niet echt besloten wat voor restaurant het wil zijn, luxueus en verfijnd, of een familiezaakje in een steegje dat je verrast en verrukt. Met een paar aanpassingen kan het allebei worden, maar op dit moment weet het nog niet wat het wil worden als het groot is. Elk gerecht dat we proefden (en met z'n drieën hebben we echt geprobeerd bijna de hele kaart te proeven) was uitstekend. Het zuurdesembrood was voortreffelijk, net als de aardpeer en de rode tonijnsashimi. De paddenstoelenpap, hoe stevig dat ook klinkt, was warm en troostend, met een frisse crunch van gebrande boekweit en een zweem van koffie op de achtergrond: precies wat je op een winteravond wilt eten. De gedeconstrueerde zwarte spinazieravioli was heerlijk op smaak gebracht en de pasta was precies el dente. De visworst was een openbaring, op de een of andere manier vlezig zonder de visachtige smaak te verliezen, en met de bite die je van een goed gemaakte worst verwacht. De presentatie was bijna een Michelinster waardig. Voor het dessert probeerden we de gedeconstrueerde lemon meringue en de financier, wetende dat wij net zo strenge beoordelaars waren als Paul Hollywood en Mary Berry. De gedeconstrueerde citroen kwam met een extra scheutje zure bessensaus (waarschijnlijk framboos, maar dat werd niet vermeld). We waren verrast door de bessen, maar niet teleurgesteld, het gaf een welkome balans aan de gekarameliseerde wafel. Het viel echter wel in die klassieke valkuil van chique restaurants: prachtige presentatie, maar heel moeilijk te eten zonder alles op je kleren te druppelen. Met de financier ging het beter: bedekt met room en een scheutje van wat mogelijk rozenwater was, met bittere chocoladestukjes erdoorheen. Wat eerst wat goedkoop leek, bleek een slimme zet, want de bitterheid van de chocolade balanceerde de zoetheid van de financier. Elk prachtig opgemaakt gerecht kwam echter op een rommelige manier binnen, met vage uitleg. Was die romige witte saus artistiek gedrapeerd over de gekarameliseerde uien crème fraîche, of was het toch de aardpeer? Zat er in dat kleine kommetje geklopte olijfolie of gekarameliseerde wortel? De gangen kwamen er in een hels tempo aan en we raakten overdonderd door gefermenteerde sauzen en zweempjes gebrande boekweit. We genoten van elke hap, maar wisten nooit helemaal zeker wat we nu precies proefden. Waar het restaurant tekortschiet, is de service. Amaia doet zijn best om trouw te blijven aan zijn familiaire wortels, het is een familiebedrijf. Voor een steegjeszaak is dat charmant. Voor een chic restaurant dat wil concurreren met de grote namen, schiet het tekort. Wat Amaia nodig heeft om die stap naar een echt toprestaurant te maken, is meer professioneel getraind, Engelssprekend bedienend personeel. Er wordt te weinig aandacht besteed aan het melden van allergieën (die gelukkig niet levensbedreigend waren). Elk gerecht, inclusief de dagspecials, zou geprijsd moeten zijn, en idealiter op papier staan. De chef zou nooit haar keuken moeten verlaten om te bedienen, ook niet op drukke avonden. Elk bord verdient het respect dat erbij hoort: voorgerechten als voorgerechten serveren, hoofdgerechten als hoofdgerechten, in een tempo dat niet alleen bepaald wordt door hoe snel de keuken het eruit kan krijgen. Alles zou gepresenteerd moeten worden met doordachte, duidelijke uitleg die past bij de presentatie. En tot slot heeft het menu hard wat correcties nodig op het gebied van lettertype en spatiëring. Als Amaia besluit of het wil concurreren met de topresaurants van Jeruzalem, moeten deze zaken worden aangepakt. Als ze besluiten een klein familiebedrijf te willen blijven, moeten ze misschien wat terugschalen. Zodra ze die vraag hebben beantwoord, twijfelen we er niet aan dat Amaia uitstekend zal zijn.
-
Rochelle Cohney 52 reviews · Local Guide · vertaald 9 oktober 2025
Van de gefermenteerde mosterdzaadjes op de boter tot de luchtige zwarte spinazieravioli en de subtiele kersensaus bij de wilde vis, alles was origineel, perfect uitgevoerd en heerlijk. Zeker een van Israëls nieuwe topresaurants.
Anderen bezochten ook
Bedankt!
Bedankt, we kijken ernaar.





